Awersje do jedzenia i zmiany smaku mogą być zaskakująco konkretne. Produkt może pachnieć mocniej niż zwykle, mieć metaliczny lub nieprzyjemny smak, wydawać się zbyt ciężki albo po prostu przestać Ci odpowiadać. Spokojny zapis może pokazać, czy zdarza się to okazjonalnie, obejmuje coraz więcej produktów albo wpływa na to, co jesteś w stanie zjeść.
Opisz zmianę własnymi słowami. Tam, gdzie możesz, oddziel zapach, smak, nudności, sytość i apetyt. Przykłady to: „kawa smakowała gorzko”, „zapach mięsa wywołał nudności”, „słodkie produkty zbyt intensywne” albo „brak głodu, ale smak normalny”.
Zapisz, co stało się później, bez zmieniania tego w zasadę. Czy odłożyłeś(-aś) posiłek, wybrałeś(-aś) coś innego, pominąłeś(-ęłaś) jedzenie albo mniej piłeś(-aś)? Czy awersja pojawiła się o określonej porze dnia, blisko dnia wstrzyknięcia, po zmianie dawki, podczas choroby albo razem z refluksem, wzdęciem, zaparciem, wymiotami, bólem głowy lub zmęczeniem?
Podsumowanie tygodniowe bywa łatwiejsze niż szczegółowy dziennik jedzenia. Wypisz produkty lub zapachy, które stały się trudne, produkty, które nadal były możliwe do zjedzenia, jeśli chcesz je odnotować, oraz czy ogólne przyjmowanie jedzenia i płynów się zmieniło. Nie przebudowuj samodzielnie diety na podstawie jednego tygodnia notatek o smaku.
Porozmawiaj z osobą przepisującą lek, farmaceutą, dietetykiem lub innym wykwalifikowanym pracownikiem ochrony zdrowia, jeśli awersje lub zmiany smaku utrzymują się, nasilają, wywołują niepokój albo utrudniają jedzenie, picie, przyjmowanie leków lub realizację istniejącego planu klinicznego. Nie zmieniaj dawki, harmonogramu ani leku wyłącznie z powodu notatek o smaku.