Biegunkę trudno dokładnie opisać po fakcie, szczególnie gdy przerywa intensywny dzień. Krótki zapis może pokazać, czy był to pojedynczy epizod, czy wzorzec, który trwa. Leki GLP-1 mogą powodować działania niepożądane dotyczące przewodu pokarmowego, w tym biegunkę, ale sam zapis nie określi przyczyny. Może jednak pomóc osobie przepisującej lek ocenić sytuację.
Każdego dnia zanotuj liczbę luźnych lub wodnistych wypróżnień, przybliżoną porę oraz to, czy wystąpiło parcie lub nietrzymanie. Używaj prostych określeń, takich jak „luźny”, „wodnisty” lub „zwykły”, zamiast próbować klasyfikować każdy epizod. Osobno zapisz skurcze brzucha, nudności, wymioty, gorączkę lub zauważoną krew.
Dodaj datę ostatniego wstrzyknięcia i istotne zmiany rutyny, takie jak podróż, inna choroba lub nowy lek. Zapisz również, czy objawy uniemożliwiały normalne picie, sen, pracę lub wyjście z domu. To ważne, ponieważ biegunka może prowadzić do odwodnienia, szczególnie gdy występuje razem z wymiotami lub utrzymuje się przez kilka dni.
Krótka wiadomość do osoby przepisującej lek może zawierać datę początku, liczbę epizodów dziennie, objawy towarzyszące i informację, czy możesz pić. Bezpośrednio zapytaj o kwestie leczenia, dawkowania lub leków na biegunkę. Nie podejmuj tych decyzji samodzielnie na podstawie dziennika.
Skontaktuj się szybko z osobą przepisującą lek, jeśli biegunka jest uporczywa, silna lub niepokojąca albo trudno Ci pić. W razie ciężkich lub szybko nasilających się objawów, silnego i utrzymującego się bólu brzucha albo objawów budzących poważne obawy pilnie poszukaj pomocy medycznej.